மழையும் நினைவுகளும்
அன்று மாலை, கோயம்புத்தூரின் சில்லென்ற மழையில் நனைந்து கொண்டிருந்தான் ஆதி. அவனது காபி கோப்பையில் படிந்த நீராவியைப் போலவே, மனதிலும் ஏதேதோ எண்ணங்கள். கல்லூரி வாழ்க்கை, நட்பு, எதிர்காலம்… எல்லாம் ஒரு கலவையாக ஓடியது. திடீரென, மழை சற்று வலுக்க, அவன் அருகில் இருந்த டீக்கடை ஒன்றின் தகரக் கொட்டகையின் கீழ் ஒதுங்கினான்.
அப்போதுதான் அவளைப் பார்த்தான்.
வெண்பட்டுப் போன்ற தாவணியில், மழையில் நனைந்த கூந்தலை சரிசெய்தபடி நின்றிருந்தாள். அது அவள்தான்… சாரா! அவனது பள்ளிப்பருவத்தின் உயிர்நாடி, ஒவ்வொரு ரகசியத்தையும் பகிர்ந்த தோழி. சுமார் ஐந்து வருடங்களுக்குப் பிறகு அவளை எதிர்பாராத விதமாக சந்தித்தது, ஆதிக்குள்ளே ஒருவித பரவசத்தையும், தயக்கத்தையும் ஏற்படுத்தியது.
மறு சந்திப்பு,
“சாரா… நீயா?” ஆதியின் குரலில் ஆச்சரியம் மிதந்தது.
அவள் நிமிர்ந்து பார்த்தாள். அதே குறும்பான கண்கள், அதே வசீகரப் புன்னகை. “ஆதி! நம்பவே முடியல! எப்படி இருக்க?”
அவர்களுக்குள் பேச வார்த்தைகள் அடுக்கடுக்காக வந்தன. எங்கே படித்தார்கள், என்ன செய்கிறார்கள், குடும்பம்… என அடுக்கடுக்காகக் கேள்விகள். மழை நின்ற பின்பும், அவர்கள் அங்கிருந்து நகரவில்லை. அருகிலிருந்த காபி ஷாப்பில் அமர்ந்து மீண்டும் பேசத் தொடங்கினர்.
பள்ளி நினைவுகள், குறும்புகள், பரீட்சை பயங்கள் என அனைத்தையும் அசைபோட்டனர். சாராவின் பேச்சு சுவாரஸ்யமாக இருந்தது. அவள் படிப்புக்காக பெங்களூர் சென்று, இப்போது கோவையில் ஒரு பெரிய நிறுவனத்தில் பணிபுரிவதாகக் கூறினாள். ஆதி ஒரு கட்டிடக் கலைஞர். அவர்களின் வாழ்க்கைப் பாதைகள் வேறுபட்டிருந்தாலும், நட்பு மாறாமல் இருந்தது.
ஒரு புதிய உணர்வு,
அடுத்த சில வாரங்கள், அவர்களின் சந்திப்புகள் தொடர்ந்தன. வார இறுதி நாட்களில் ஒன்றாகச் சினிமா பார்ப்பது, உணவகங்களுக்குச் செல்வது, நீண்ட தூரம் வண்டியில் செல்வது என அவர்களின் நட்பு மீண்டும் துளிர்விட்டது. ஆனால், ஆதிக்குள்ளே ஒரு புதிய உணர்வு மெல்ல எட்டிப்பார்த்தது.
சாராவுடன் செலவிடும் ஒவ்வொரு கணமும் அவனுக்கு அலாதியான மகிழ்ச்சியைத் தந்தது. அவளது சிரிப்பு, அவளது கூர்மையான அறிவு, அவளது அக்கறை… இவை அனைத்தும் அவனுக்குள் ஒருவித ஈர்ப்பை ஏற்படுத்தின. இது வெறும் நட்பா அல்லது காதலா என்று அவனுக்குள்ளே ஒரு போராட்டம்.
சாராவின் அருகாமை அவனது இதயத்துடிப்பை அதிகப்படுத்தியது.
ஒரு நாள், அவர்கள் பாரதியார் பூங்காவில் அமர்ந்திருந்தனர். மாலை வெயில் மறைந்து, வானம் ஆரஞ்சு நிறத்தில் ஜொலித்தது.
“ஆதி… உன்கிட்ட ஒன்னு சொல்லணும்,” சாரா மெல்லிய குரலில் ஆரம்பித்தாள்.
ஆதிக்கு நெஞ்சு படபடத்தது. என்ன சொல்லப் போகிறாள்? அவளும் தன்னை நேசிக்கிறாளா?
“நான்… நான் ஒரு பையனை சந்திச்சுட்டு இருக்கேன்,” அவள் குரலில் ஒருவித சங்கடம்.
ஆதியின் உலகமே ஒரு நொடி இருண்டது. அவன் எதிர்பார்த்தது ஒன்று, நடந்தது இன்னொன்று. “ஓ… அப்படியா? நல்ல விஷயம்தான்,” அவன் ஒருவித வலிமையான புன்னகையை உதிர்த்தான்.
“ஆமா… ரொம்ப நல்ல பையன். அவன்தான் என்னோட ஃபேமிலிக்கு ப்ரோபோஸ் பண்ணப் போறான்,” சாரா புன்னகைத்தாள்.
நிதர்சனம்
ஆதிக்கு ஒரு கணம் எல்லாமே கனவு போல் இருந்தது. அவன் காதலிக்கும் சாரா, இன்னொருவனை மணக்கப் போகிறாள். அவனது மனதிற்குள் புயல் வீசியது. ஆனால், அதை வெளியே காட்டிக்கொள்ளவில்லை. “ரொம்ப சந்தோஷம் சாரா. உன் வாழ்க்கைக்கு என் வாழ்த்துக்கள்.”
அவனது குரலில் ஒருவித நடுக்கம் இருப்பதை சாரா கவனிக்கவில்லை. அல்லது கவனித்தும் கண்டுகொள்ளவில்லையா?
அன்றிரவு, ஆதி தூங்கவில்லை. அவன் சாராவுடன் கழித்த ஒவ்வொரு நொடியையும் அசைபோட்டான். எப்போது இந்த நட்பு காதலாக மாறியது? ஏன் அவன் அதை வெளிப்படுத்தவில்லை? பயமா? தயக்கமா? இழந்த வாய்ப்பை எண்ணி அவன் மனம் குமுறினான்.
மறுநாள் சாரா அழைக்கையில், ஆதி மெதுவாகவே பேசினான். அவளது திருமணப் பேச்சு, அவனுக்குள் ஒரு பெரும் பாரத்தை ஏற்படுத்தியது. பழைய சிநேகிதி, ஒருபோதும் காதலியாக மாற மாட்டாள் என்பதை அவன் உணர்ந்தான். சில உறவுகள் நட்பாகவே நிலைத்திருப்பதுதான் சிறந்தது.
ஒரு புதிய பாதை
காலம் காயங்களை ஆற்றும். சில வாரங்களுக்குப் பிறகு, ஆதி மனதை தேற்றிக் கொண்டான். சாராவின் திருமணம் சிறப்பாக நடந்தது. அவளது வாழ்க்கையில் மகிழ்ச்சியைக் கண்டு அவன் நிம்மதி அடைந்தான்.
அவன் மனதை ஒருமுகப்படுத்தி, தனது வேலையில் கவனம் செலுத்தத் தொடங்கினான். சில சமயம் சாராவை தொலைபேசியில் அழைத்துப் பேசுவான். பழைய நட்பு அப்படியே இருந்தது. ஆனால், அந்த ‘புதிய காதலி’ என்ற கனவு, ஒரு இனிமையான நினைவாக மட்டும் நிலைபெற்றுவிட்டது.
ஆதிக்கு இப்போது புரிகிறது. சில கதைகள் ஒரு புதிய பாதையை நோக்கிச் செல்கின்றன. ஒரு பழைய சிநேகிதி, எப்போதும் சிநேகிதியாகவே இருப்பாள். ஆனால், அதுவே அவனுக்கு ஒரு புதிய பார்வையையும், தனது உணர்வுகளை வெளிப்படுத்தும் தைரியத்தையும் கற்றுக்கொடுத்தது.